Deze uitdaging heeft mijn verlangen aangewakkerd om nieuwe uitdagingen aan te gaan. Een manier om de controle over mijn lichaam terug te winnen. Tijdens de behandelingen is het lichaam volledig passief. Ik onderging de behandelingen zonder problemen en accepteerde elke fase zonder te aarzelen. Toen de behandelingen voorbij waren, dacht ik bij mezelf: " Oké, mijn lichaam is flink in de negatieve spiraal terechtgekomen (op het wellnessspectrum), dus nu ga ik het naar de andere kant duwen: laten we samen de positieve kant op gaan. "
Vervolgens ben ik verschillende sportieve uitdagingen aangegaan, hoewel ik daarvoor nooit echt sportief was geweest.
Ik ben begonnen met hardlopen, yoga, wandelen en heb zelfs geparagliden. Mijn volgende avontuur: fietsen door de Loirevallei.
Ik heb meegedaan aan hardloopwedstrijden en, belangrijker nog, ik heb ervan genoten: de 20 km van Brussel, de 20 km van Parijs, de feestelijke halve marathon in Givry en binnenkort de halve marathon van Amsterdam.
Ik heb ook geparagliden op de hellingen van de Zwitserse bergen in Evolène. Het is belangrijk om te vermelden dat ik een verlammende hoogtevrees heb. Maar toen ik sprong, voelde ik me volkomen kalm. Het was alsof ik nergens meer bang voor was. Al mijn angsten verdwenen die dag. Ik realiseerde me dat de echte angst, de diepste angst, die ik in het ziekenhuis had ervaren.
Alles wat nu nog overblijft, is pure vreugde.
Mijn openbaring?
Voor het eerst de finishlijn van de 20 km in Brussel overschrijden. Een mix van opwinding, nostalgie en trots. Het was een wervelwind aan emoties, maar het overschrijden van die symbolische lijn gaf me de mogelijkheid om aan mijn nieuwe leven te beginnen, het leven na de kanker.
Het markeerde het begin van iets nieuws.
