Wanneer ik een aanbeveling schrijf, kunnen mijn woorden van de ene dag op de andere drastisch veranderen. Van een opgewekte, positieve en optimistische toon kan die slechts enkele uren later omslaan in een sombere, negatieve stemming.

Zo werkt kanker nu eenmaal.

Een eindeloze reis vol vreugde, verdriet, desolate landschappen, momenten van rust, onvergetelijke ontmoetingen – sommige magisch, andere gepaard gaande met verlies, rouw en moeilijk te bevatten realiteiten. Maar is dat niet wat het leven is? Een reeks hoogte- en dieptepunten, die voor velen ongelooflijk intens worden tijdens en na een ziekte.

Wie ben ik?

Mijn naam is Delphine Remy. Na vele jaren in Texas te hebben gewoond, woon ik nu in België. In juni 2019 werd ik onverwacht geconfronteerd met kanker. Het begon klein, maar was agressief. Mijn behandeling bestond uit een lumpectomie, mastectomie, chemotherapie, bestraling, een profylactische mastectomie en hormoontherapie gedurende minstens vijf jaar. Ik ben nog steeds bezig met het lange proces van borstreconstructie, dat uit zeven stappen bestaat. Het is opmerkelijk dat ik voor het eerst het woord 'vechten' gebruik – ik heb me tijdens mijn ziekte nooit in een boksring gevoeld.

Vandaag de dag zet ik me vol overgave in voor de strijd tegen kanker. Mijn inzet voor degenen die direct of indirect door de ziekte worden getroffen, omvat onder meer:

• Mijn boek getiteld « Kanker? Ik regel het! » is uitgegeven door Ed. Mardaga.
• Een blog met dezelfde naam.
• Eensteungroep , eveneens met dezelfde naam, op Facebook.
• Mijn podcast " Born Princess, Become Warrior " bevat verhalen van overlevenden en inzichten van experts.

Kanker? Ik heb dit onder controle! Hoewel, om eerlijk te zijn, heb ik het niet altijd volledig onder controle gehad. Voor mij betekent ermee omgaan dat je instort en dan weer opstaat, dat je neervalt maar weer opstaat, dat je uitdagingen omzet in springplanken.

Iedereen reageert anders in elke fase van het zorgtraject.

Van de diagnose tot de fysieke veranderingen, van het voor het eerst zien van je 'strijdlittekens', tot haaruitval, het kaalscheren van je hoofd, het ondergaan van intensieve behandelingen, het omgaan met bijwerkingen, het gevoel van vervreemding van je omgeving en het overwinnen van administratieve hindernissen: er is veel om te verwerken en te accepteren.

Voor mij was schrijven een troostmiddel. In eerste instantie hielp het me om de wervelwind aan emoties die de diagnose met zich meebracht te doorstaan. Het was alsof ik in een botsauto-arena zat – de emoties botsten in alle richtingen. Ontkenning, verwarring, schuldgevoel en vertrouwen bestonden naast elkaar, om al snel plaats te maken voor woede, eenzaamheid, wanhoop en, verrassend genoeg, momenten van vreugde en verwondering. Schrijven was mijn uitlaatklep, maar voor jou is het misschien kunst, muziek, tijd doorbrengen met goede vrienden, rusten of iets anders. Iedereen vindt zijn eigen manier om ermee om te gaan. Wat geeft jou een goed gevoel? Wat leidt je af van deze overweldigende realiteit?

Een lichtpuntje

Het leven is soms echt klote – daar zijn we het allemaal over eens. Een dierbare zei ooit tegen me: "Het leven is hard. Het kan ons kneuzingen en blauwe plekken bezorgen, maar we hebben altijd de keuze om obstakels in kansen te veranderen." Dat belichaamt voor mij veerkracht en optimisme. En dan is er nog de vreugde. Vreugde omarmen, ondanks alles, is een actieve, dagelijkse keuze – kanker of niet. Het raakt ons allemaal. Gedurende mijn leven, in de moeilijkste tijden – sommige zelfs zwaarder dan kanker – heb ik een buitengewone innerlijke kracht ontdekt. ​​Het is cruciaal om deze momenten te erkennen en te vieren. Want het leven zal ons nog meer uitdagingen voorschotelen. Ik hoor vaak: "We zullen nooit meer dezelfde zijn." Daarop zeg ik: "Nee, dat zullen we niet. Maar wat als we ons richten op het opbouwen van iets moois vanaf nu?"